ŚWINOUJŚCIE

 Jest to miasto portowe, położone na dwóch wyspach Uznam i Wolin, oddzielonych Świną. Prawa miejskie otrzymuje w połowie XVIII w. Od pocz. XIX w. kapielisko morskie, a od XIX/XX w. - uzdrowisko. Miasto posiada przystań promów morskich i przybrzeżnej żeglugi pasażerskiej. Świnoujście jest znanym kąpieliskiem morskim o znaczeniu międzynarodowym. Muzeum Rybołówstwa, latarnia morska, liczne pomniki przyrody.

 

 Wybrzeże Władysława IV. Plaża. Promenada Nadmorska. Plac Wolności. [1975/DDR]

 

    Przystań promów morskich przy Wybrzeżu Władysława IV ciągnącym się wzdłuż Świny punktem wyjściowym do zwiedzania miasta. W sąsiedztwie szereg instytucji. Centrum miasta na pobliskim pl. Wolności (d. Wielki Rynek). Przy placu w kościele Chrystusa Króla rzeźby gotyckie XIV w. Dzielnica wczasowa w stronę morza, za pasem rozległych parków. Dalej piękna plaża, jedna z najładniejszych w Polsce (silne uderzenia fali).

LIMANOWA

 Miasto w Beskidzie Wyspowym, nad Mordarką i Sowliną. Ośrodek usługowy regionu rolniczego i turystycznego, wyciąg narciarski na Łysą Górę (785 m n.p.m.). Przez Limanową prowadzi szlak turystyczny Rożnów-Czorsztyn. Prawa miejskie 1565-XVIII w. i od 1924; słynęła z produkcji piwa, szewstwa i sukiennictwa; w XIX w. rafineria ropy naftowej w Sowlinach. W starym dworku Muzeum Regionalne PTTK; kapliczka z 1 poł. XIX w. Zespół Regionalny "Limanowianie", utworzony w 1969; występy w kraju i za granicą.

 Fragment miasta. Widok ogólny, w głębi Łysa Góra. Rynek [1974/DDR]

WOJEWÓDZTWO TARNOWSKIE

Powierzchnia 4,2 tys. km².
Gospodarka rolna i przemysłowa. Pod względem turystycznym najciekawsza jest południowa część województwa. Cenne zabytki znajdują się w Tarnowie – późnogotyckie kościoły, klasztor  Bernardynów z XVII-XVIII w., mury miejskie z XIV w., ratusz z XIV-XVI w., zabytkowe kamienice, muzea. W Nowym Wiśniczu – zamek z XVI-XVII w., klasztor Karmelitów z XVII w. W Bochni – późnogotycki kościół i zabytkowe kamienice. W Czchowie – wieża zamkowa z XIII w., gotycki kościół i podcieniowe domy drewniane w Rynku. Ośrodkiem kultury ludowej jest Zalipie.

 

1981/DDR

BIELSK PODLASKI

Bielsk Podlaski leży w południowej części woj. podlaskiego nad rzeka Białką, nazywaną również Białą. Odległość od Białegostoku wynosi 49 km. W roku 1440 Władysław, książe płocki, nadał miastu prawo miejskie chełmińskie. Bielsk Podlaski leży na uczęszczanym przez cały rok szlaku turystycznym Warszawa-Białowieża i Białystok-Lublin.

 [1989]Widok ogólny. Zespół ludowy "Podlaskie Kukułki". Skwer przy ulicy 1 Maja.

Zwraca uwagę barokowy ratusz, na rzucie prostokąta, murowany, z wieżą (na której znajduje się zegar), zwieńczoną hełmem. Nad hełmem znajduje się iglica z chorągiewką, pod która umieszczono wizerunek owada z blachy. Wysokość obiektu wraz z iglicą - 36 m. Zbudowano go wg projektu arch. J. Sękowskiego w 1779 r. Obecnie mieści muzeum regionalne. W Bielsku działają zespoły artystyczne, spośród których wyróżniają się "Podlaskie Kukułki".

 [1989] BIELSK PODLASKI - osiedle przy ulicy Adama Mickiewicza. Technikum Rachunkowości Rolnej
PLOSKI - krajobraz okolic, zajazd "Zagłoba"

Zwiedzić także warto stary zajazd - pałacyk Dena z XVIII w. na Hołowiesku, zbudowany przez J. K. Branickiego. W pobliżu  w murowanych budynkach dworskich Technikum Rachunkowości Rolnej, a w piwnicy jednego z nich Muzeum Martyrologii.

Okolice Bielska Podlaskiego posiadają wspaniałe tereny wypoczynkowe, stosunkowo czyste rzeki i piękne lasy sosnowe. Nad rzeką Narew tuż przy szosie Bielsk Podlaski - Białystok, po prawej stronie, można zatrzymać się w Ploskach - w zajeździe "Zagłoba".

 [1988/DDR] BIELSK PODLASKI - osiedle mieszkaniowe, późnobarokowy ratusz
BRAŃSK - klasycystyczny kościół z poł. XIX w.
SIEMIATYCZE - plac Wyzwolenia

Miasto Brańsk (25 km od Bielska Podlaskiego) położone jest u ujścia rzeki Bronki do Nurca. Prawa miejskie magdeburskie nadał mu w. ks. Aleksander w 1493 r. Do zabytków należy klasycystyczny kościół parafialny z 1861-1863 r., ołtarz główny z 2 poł. XIX w. i murowana dzwonnica z tego samego okresu. Miejscowość o charakterze wypoczynkowym - cicha, ładnie położona wśród pól, łąk i niewielkich lasów.

JEZIORA ZIEMI LUBUSKIEJ

Jezioro Myśliborskie jest największym akwenem Pojezierza Myśliborskiego (powierzchnia lustra wody wynosi 617,7 ha i głębokości maksymalnej 22,3 m). Nadaje się świetnie do rekreacji i uprawiania sportów wodnych, korzystają z niego chętnie również wędkarze. Jezioru uroku dodają dwie małe wyspy - do jednej z nich można dojść pomostem z plaży, druga - podmokła i zarośnięta - dostępna jest głównie dla ptactwa wodnego.
Jezioro Głębokie jest niedużym, ale jednym z najczystszych akwenów na Pojezierzu Lubuskim. Otoczone pięknymi lasami i zaledwie 5 km od Międzyrzecza. Jest jeziorem polodowcowym zajmującym powierzchnię 120 ha, średnia głębokość 9 m, ale są podwodne uskoki dochodzące do 25 m. Bujna roślinność zarówno przybrzeżna jak i podwodna.

[1986/DDR] Regaty na Jeziorze Myśliborskim. Nad Jeziorem Głębokim. Borowy Młyn – camping, ośrodek wypoczynkowy RSW „Prasa-Książka-Ruch”

   

Borowy Młyn jest położony między jez. Chłop i Wędromierz, w środkowo-wschodniej części województwa lubuskiego, w odległości 15 km na wschód od Międzyrzecza. We wsi zachowały się drewniane budynki szachulcowe i stodoła kryta strzechą. W okolicy Borowego Młyna, nad jeziorem Gołyń Mały, znajduje się rezerwat przyrody.

BYTOM

Jedno z najstarszych miast górniczych Wyżyny Śląskiej, położone nad rzeką Bytomką, w południowo-zachodniej części GOP. Rozwój kopalnictwa datuje się od XII w. Od średniowiecza znany z górnictwa węglowego, kopalnie ołowiu i srebra. Prawa miejskie Bytom uzyskał w 1254. Centrum miasta zachowało średniowieczny, szachownicowy plan z rynkiem (Plac Poli Maciejewskiej) w centrum. Plac Kościuszki znajduje się w ścisłym centrum Bytomia. W północnej części miasta Muzeum Górnośląskie. Zbiory: Dział Przyrodniczy, Dział Archeologiczny z wystawą "Pradzieje Górnego Śląska", Dział Etnografii z wystawą "Kultura Ludu Śląskiego", Dział Historii - pamiątki i dokumenty dotyczące powstań śląskich i plebiscytu, Dział Sztuki z galerią malarstwa polskiego i obcego.

 

[1986/DDR] Plac Tadeusza Kościuszki. Muzeum Górnośląskie – wnętrze i neogotycki pałac z zewnątrz – siedziba muzeum. Plac Poli Maciejewskiej.

GOŁDAP

Gołdap położony jest nad rzeką o tej samej nazwie, wypływającą z oddalonego o 3 km jeziora Gołdap o powierzchni 2,34 km². Miasteczko graniczy na północy z rozległą niziną, a na południu z łańcuchem wzgórz moreny czołowej. Jest ono położone w północnej części Mazur Garbatych. Pierwsza osada ludzka powstała tu w XV w., a przywileje miejskie Gołdap otrzymała w 1570 roku.

 

 

[1986/DDR] Plac Zwycięstwa. Dom Wycieczkowy PTTK „Oka”. Ruiny gotyckiego kościoła z XVI w. Jezioro Gołdap

 

Zwraca uwagę prostokątny ogromny rynek i szachownicowy układ ulic. W pobliżu rynku ruiny gotyckiego kościoła z XVI w. (gotyk mazurski z potężną wieżą w środku fasady). Z uwagi na dobre warunki uprawiania narciarstwa Gołdap określany jest jako ”drugie Zakopane”. Na Pięknej Górze – wyciąg i skocznia narciarska. Okolice miasta są piękne krajobrazowo, bardzo faliste, o dużej liczbie jezior.